در پاسخ به اين سئوال كه آيا قرآن برتر است يا عترت؟ دو گروه وجود دارند؛

 اول، گروهي كه قرآن را برتر دانسته‌اند. از جملة اين گروه مرحوم «آخوند ملا اسماعيل مازندراني» ـ معروف به خواجويي ـ بوده كه در اصفهان اقامت داشته، در همان‌جا وفات يافته، و قبرش در تخت‌فولاد است. وي رساله‌اي در اين باب نوشته و در آن نتيجه گرفته كه قرآن برتر از عترت است. دلايل چهارگانة وي بدين ترتيب است:

به گمانم يكي از جگر سوز ترين صحنه هاي عاشورا وداع امام حسين با فرزند بزرگوارش (عليهما السلام) است. آن زمان كه حضرت سجاد سراغ ، عمو، برادران و ... را مي گيرد و در مي يابد كه تنها او از ميان مردان اردوگاه مولايش باقي است.

و قل اعملوا فسیری الله عملکم (1)(توبه: 105)

پسر زیاد و همراهان او چنان از انبوه مردم ترسیده بودند که پس از پراکنده شدن آنان از گرد مسلم و خاموش شدن سر و صداها باز هم جرأت نمی کردند از کاخ بیرون آیند. گمان می کردند مسلم و همراهان او حیله ی جنگی بکاری برده اند  می خواهند آنان را از پناهگاه بیرون آورند و کارشان را بسازند. پس از آنکه پاسی از شب گذشت و دیدند کسی به سر وقت ایشان نمی آید مشعل داران را به جست  جو فرستادند، اما آنان چندان که بیشتر جستند، کمتر یافتند. برگشتند و به عبیدالله خبر دادند، کسی اطراف ما نیست.

جوانمردي و ايثار

مقدمه: ‏

بي‏ترديد يكي از مهم‏ترين رازهاي توفيق پيشوايان معصوم عليهم السلام در طول حيات و ‏بعد از شهادت آن بزرگواران، جايگاه معنوي و شخصيت والايشان در قلوب انسان‏هاي ‏مشتاق فضائل و كمالات بوده است. از آنجا كه حضرات معصومين عليهم السلام هركدام ‏در عصر خويش به عنوان اسوه كامل انسانيت و بارزترين نمونه كمالات و صفات انساني ‏بوده‏اند و عموم مردم فطرتا چنين صفاتي را دوست دارند; به اين جهت، به امامان معصوم ‏عليهم السلام به ديده محبت و عشق مي‏نگريسته‏اند. حتي دشمنان آن بزرگواران با ‏اعتراف به اين حقيقت انكارناپذير، بارها زبان به ستايش پيشوايان معصوم گشوده و مناقب ‏و افتخارات آنان را به ديگران يادآور شده‏اند. ‏

رابطه دوگوهرپربها

قرآن و حدیث دو گوهر گران بها و دو گنجینه بى پایان و دو دریاى بى كران اند. رسول گرامى، امت اسلام را به چنگ زدن و همراهى با آن دو دعوت كرد:

«انى تارك فیكم الثقلین كتاب الله و عترتى»(1)

گرچه این دو گنج جدایى بر نمى تابند و در كنار هم، عامل هدایت اند، اما مصدریّت و محوریت از آنِ قرآن است.

پیامبر و امامان، میزان سنجش گفتار خویش را قرآن قلمداد كرده و انتساب آن چه را با قرآن نسازد از خود سلب كردند:

گاهى بعضى از مسیحیان مى گویند اگر ما مسیح(علیه السلام) را ابن الله مى گوئیم درست مانند آن است كه شما به امام حسین(علیه السلام) ثارالله و ابن ثاره (خون خدا و فرزند خون خدا) مى گوئید و یا در پاره اى از روایات به على (علیه السلام) یدالله اطلاق شده است.

ولى باید گفت:

شكر و سپاس بى منتها،خداوندقادرمتعال را،كه ما را ازامّت پيامبرخاتم حضرت

 محمدصلی الله علیه وآله وسلم قرار داد؛ و به صراط مستقيم ، ولايت

مولاى متّقيان،امير مؤ منان ، علىّ ابن ابى طالب عليه السلام هدايت نمود.